Gister het ek die moed bymekaar geskraap om my e-pos oop te maak.  En elke berig te lees.  En te antwoord.  En ek sien sommer hoe jy jouself vra hoekom ´n mens moed nodig het vir so ´n alledaagse ding.  Dis dan so maklik.  Jy maak dit oop.  Vluglees.  Ignoreer die van jou baas en antwoord die van jou vriende.  Bevestig die braai vir Saterdag.  Gooi die gemorspos weg.  Stuur die grappie aan vir ander om ook te geniet….

My pos was tot oorlopens toe vol.  Bykans ´n 100.  Maar dit was dan ook pos van ´n paar maande…. van Februarie af al… In al hierdie tyd het ek my e-pos miskien vier maal oopgemaak.  En nooit gekyk na die inhoud nie.  Ek het dit oopgemaak omdat ek moes. 

But why? 

Dit was nie dat ek mense wou ignoreer nie.  Dit is dan die enigste kontak met my bekende wêreld.  Ek wou niemand seermaak in die proses nie, hoewel ek weet dit is waarskynlik wat gebeur het.  “Sy is nou getroud.  Sy bly nou in ´n ander land.  Ek is nou nie meer goed genoeg nie.”  Mense dink snaakse dinge.

Gister toe ek die briefies begin antwoord het was ek byna in trane.  Dit het seergemaak.  Al die opregtheid wat ek so lank geignoreer het.

En in werklikheid het ek vir maande weggekruip.  Het ek my eie emosies probeer spaar.  Dit het so seergemaak om briefies van my vriende te kry.  Die jarelange vriende in Suid Afrika.  Die nuwe-ou vriende in Korea.  Die afstande het soos tonne grond op my gedruk, dieper en dieper in ´n gat in.  Ek was in die sewende hemel van geluk in my nuwe huwelik.  En in ´n diep put van harstseer en verlange.  Dus het my beskermingsmeganisme ingetree – ignoreer alles wat seermaak.  Kruip weg.  Leef in ontkenning.

Maar dit kan ook nooit vir ewig duur nie.  Ek het geweet dat ek wegkruip.  En ek het nou die moed bymekaar geskraap om dit nie langer te ignoreer nie.  

Dit maak nog seer.  Ek kyk nie eens na ons troufotos nie.  Die verlange is nog te groot.  Maar ek wil nie meer wegkruip nie.

“Liefling, bring die tissues.”